Toen Tjeerd Muller in de zomer van 2024 aan het trainen was voor de Singelloop in Utrecht, had hij geen idee dat zijn leven enkele maanden later volledig op zijn kop zou staan.
De 47-jarige docent, ondernemer en filmmaker merkte dat hardlopen steeds moeizamer ging, maar dacht aanvankelijk aan stress of oververmoeidheid. Pas toen er puntbloedingen en blauwe plekken verschenen, werd duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand was. Een bloedonderzoek bracht het harde nieuws: acute myeloïde leukemie (AML), een agressieve vorm van bloedkanker
"Ik werd thuis gebeld door het ziekenhuis. Aan de stem hoorde ik meteen dat het niet goed was. Ze zeiden: je moet nu naar het ziekenhuis komen. Toen ik vroeg of ik kanker had, zeiden ze ja. Op dat moment zakte letterlijk de vloer onder me weg."
Van het ene op het andere moment
De diagnose kwam als een enorme schok. Van de ene op de andere dag veranderde Tjeerd van een actieve vader, hardloper en docent in een patiënt die direct opgenomen werd. "Het voelde alsof ik uit mijn leven werd gerukt. De dag ervoor was ik gewoon aan het werk en ineens ging alles alleen nog over onderzoeken, behandelingen en overleven." De eerste weken waren zwaar. Niet alleen voor hemzelf, maar ook voor zijn vrouw, ouders en twee zoons. Zijn jongste zoon vierde zelfs zijn verjaardag in het ziekenhuis, een dag nadat Tjeerd was opgenomen. "Je komt in een slechte film terecht. Je krijgt gesprekken over behandelingen, maar ook over je testament. Dat is ontzettend surrealistisch."
Een donor als enige kans
Al snel bleek dat een stamceltransplantatie noodzakelijk was. De vorm van leukemie die Tjeerd had, was zo agressief dat alleen een stamceltransplantatie uitzicht bood op genezing. Terwijl hij chemotherapie kreeg, werd gezocht naar een geschikte donor. Die werd gevonden: een man rond de 20 jaar met een perfecte 10-op-10 match. "Toen ik hoorde dat mijn donor zo jong was, maakte dat veel indruk. Dat is ongeveer de leeftijd van mijn oudste zoon. Die jonge man heeft mij een tweede kans gegeven." Aan het begin van 2025 kreeg Tjeerd de stamcellen toegediend. "Voor veel mensen lijkt het misschien maar een zakje aan een infuus. Voor mij zat daar mijn toekomst in."
Vier maanden ziekenhuis
Tjeerd verbleef vrijwel onafgebroken vier maanden in het ziekenhuis. Hij doorstond chemotherapie, complicaties, slapeloze nachten en fysieke tegenslagen. Toch bleef hij zich richten op wat wél mogelijk was.
"Ik bleef iedere dag vragen of mensen hiervan konden genezen. Het antwoord was steeds hetzelfde: ja. Nou, dan gaan we ervoor, dacht ik."
De behandeling sloeg aan. De donorstamcellen deden hun werk en inmiddels zijn de controles sterk afgebouwd. Tjeerd werkt weer volledig, sport weer en leidt grotendeels zijn oude leven. "Ik ga weer naar concerten, ik sport, ik ga op wintersport. Dat is niet voor iedereen na een transplantatie vanzelfsprekend. Daar ben ik enorm dankbaar voor."
Een documentaire over hoop
Dat Tjeerd filmmaker is, zorgde ervoor dat hij zijn ziekteproces op een bijzondere manier vastlegde. Al een dag na zijn diagnose begon hij te filmen in het ziekenhuis. "Ik heb honderden fragmenten opgenomen. Sommige beelden keek ik later terug en wist ik niet eens meer dat ik ze had gemaakt." De beelden vormen de basis voor een documentaire. Het moet geen medische uitlegfilm worden, benadrukt hij. "Ik wil vooral laten zien wat er achter een patiënt schuilgaat. Achter één diagnose zit een heel gezin, familie, vrienden en een compleet sociaal netwerk. Een donor redt niet alleen één persoon, maar raakt eigenlijk al die mensen." Ook het verhaal van zijn donor krijgt een plek in de documentaire. Al weet Tjeerd nog steeds niet wie de donor precies is. "Ik heb twee anonieme brieven gestuurd om te zeggen hoe ongelooflijk dankbaar ik ben."
Een cirkel die rond is
Op 4 oktober 2026 wacht een bijzonder moment. In 2024 zou Tjeerd de Singelloop lopen, maar door zijn ziekte lag hij toen in het ziekenhuis. Zijn oudste zoon besloot alsnog mee te doen, met Tjeerds startnummer en naam op zijn borst. "Dat was heel speciaal." Dit jaar staan vader en beide zoons samen aan de start van de 10 kilometer. "Voor mij hoeft er geen snelle tijd op de klok te staan. Het gaat erom dat ik daar weer kan staan, samen met mijn kinderen." Een jaar geleden was dat allerminst vanzelfsprekend. Dankzij een onbekende donor is het nu werkelijkheid.
"Ik liep deze zomer naar de zee, met mijn gezin om me heen. Op zo'n moment besef je ineens: ik ben er gewoon nog. Dat is misschien wel het grootste cadeau dat iemand je kan geven."
Wil je bijdragen aan de levensreddende missie van Fonds Stamceldonatie, zodat we voor iedereen een passende donor kunnen vinden? Doe dan een donatie!
